Duhok’ta bana anlatılan bir yaşanmışlık

Abdullah Tekin

14 Nisan,

Enfal katliamında yaşananlara dair Duhok’ta bana anlatılan bir yaşanmışlık hikayesidir. ”1988 de köyümüzde sıradan birgünün sabahına uyanmıştık.Evlerimiz tepedeydi.Ben,amcaoğlularım ve arkadaşlarım yedi kişi aşağıda düzlükteki bahçemizde oturuyorduk.Birden evden kadınların sesi geldi.Asker geldi dediler.Tepeye baktığımızda Bir grup asker gelmişti, ilk başta önemsemedik,ardından daha kalabalık bir grup gelince şüphelendik ve silahlarımızı elimize aldık ne olduğunu anlamaya çalışıyorduk.Tam da osırada yukardan köyden üzerimize askerler tarafından ateş açıldı.Amcaoğullarımın ve arkadaşlarımın altısıda çatışma esnasında vurularak öldürüldüler.Ben bacağımdan iki kurşun yedim gitmeye çalışırken bir adette sırtımdan vurdular.Askerler aşağıya yanımıza indiler.Ölenlere birer kurşun daha sıktılar.Beni yaralı olduğum için öldürmeyip konuşturmak için esir aldılar.Arkamı dönüp köye baktığımda dumanlar yükseliyor,kadın,çoluk çocuk sesleri,çığlıkları geliyordu.Erkekleri öldürmüş kadın ve çoçuklarıda kamyonlara bindirip Baroşke kalesine götürüyorlardı.Üç gün beni bir karakolda beklettiler.Ardından beni Baroşke kalesine götürdüler.Başka Köylerdende topladıkları bütün kadın ve çocuk binlerce kişiyi burada toplamışlardı.Nizamiyeye geldiğimde kalabalığın içinden beni gören arkadaşımın eşi bağırarak kocasını sordu ilk başta cevap vermemek için dirensemde sonunda ona şehit olduğunu söyledim.Hiç sarsılmadan esir düşmeyip şehit olduğu için şükredercesine gözlerinden iki damla yaş döküldü.Sonrasında eşimi ve kucağında 3 yaşındaki kızımı gördüm.Onlar beni görmemişti.Askere son bir isteğim kızımı göreyim dedim.Bana iki dakika süre ile görmeme izin verdi.Kıyafetimi düzeltip yaralarımı gizlemeye çalıştım.Kızım annesinin kucağından inerek hızla bana koşmaya başladı ve boynuma atladı.Bana sadece baba açım dedi.Yediğim kurşunları biran için unutmuş,sanki dünya durmuştu,çaresizce hiç birşey demeden sadece sarıldım sonrasında askerler alıp götürdüler beni.İki buçuk yıllık işkence ve hapisten sonra serbest bırakıldım.Şuan Duhok’ta yaşıyorum,kızım evli ve çocukları var.”